วุ่นวายใจ...

ตอนนี้บ้านเมืองดูวุ่นวายเหลือเกินน....
อยากให้คนไทยกลับมารักกัน
แม้ว่า ความหวังจะดูเล็กน้อย...แต่เราก้ยังมีหวังอยู่ใช่มะคะ

นอกจากบ้านเมืองจะดูวุ่นวาย

หัวใจช้านก็ดูจาวุ่นวายเหมือนกัน
หลังจากไปเที่ยวกับเทอ...ซึ่งเป็นเพื่อนที่ไม่ได้เจอกานมานานแต่ม.ต้น

หลังจากที่เราต่างก็ต้องแยกย้ายกันไปทำตามหน้าที่ตัวเองกันในตอนนั้น
เทอเลือกที่จะไปรับใช้ชาติ...เรียนทหาร(สมใจ)
ส่วนช้านก็เลือกที่จะมารักษาสัตว์น้อยใหญ่ มากมายยย(แต่จะรอดรึเป่าหว่า555)

ในที่สุดเราก็กลับมาพบกานอีกครั้ง...

กลับมาครั้งนี้มันเหมือนว่ามีความพิเศษเกิดขึ้น
เทอโทรหาช้าน  หลังจากที่เลิกกะแฟน
หลังจากนั้น...เราก็คุยกานแทบทุกคืนเรย
ตอนนั้นเทอช้ำรักอย่างหนัก
ช้านก็ไม่ได้คิดอะไร นอกไปจากคำว่าเพื่อนนนน

แต่พอหลังจากฝึกภาค 3 เดือนน
ทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป

เทอเหมือนจะทำให้ชั้นรุ้สึกว่า...มันมีความพิเศษมากขึ้น
ตั้งแต่ชวนไปงาน goodbye summer ของรร.
(แต่ก็อดไป เพราะติดฝึกงานพอดี55)
จนมาวันนั้น ที่เราไปเที่ยวด้วยกานครั้งแรก

ทุกสิ่งทุกอย่างมันทำให้เรารู้สึกมีความสุขและก็สบายใจมาก
จนเราไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้มันเรียกว่าอาราย...

ตอนกินไอติม เทอก็ให้ชั้นฟังเพลง"หนึ่งคนพิเศษ"ของพัดชาด้วย
เทอบอกว่าเพลงนี้มันตรง

ชั้นฟังก็ทำเป็นเฉไฉ ไม่รู้ไม่ชี้
แต่รู้มั้ว่าในใจ มันรู้สึกพองฟู ยังไงม่ายรู้ อิอิ

แม้ว่าวันนี้ชั้นยังไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้เรียกว่าอะไร??
แต่ชั้นรุ้แค่ว่าชั้นมีความสุขกับสิ่งที่เธอทำ
สิ่งที่เธอบอกกับชั้นทุกคืน(ถ้าได้คุย)
สิ่งที่เธอใช้เพลงพูดกับชั้น

ทุกอย่างมันทำให้ชั้นอิ่มใจ สุขใจ ตลอดเวลา...

บางทีชั้นแอบจะรอให้ถึงวันศุกร์เร็วด้วยซ้ำ
เทอจะได้กลับบ้าน คุยกันโดยไม่ต้องกลัวว่า พี่จะเห็นมั้ย
หรือจะโดนลงไปซ่อมเมือ่ไหร่...

ชั้นหวังว่า สักวันนึง เวลาคงจะเป็นตัวบอกชั้นว่า...ความรู้สึกนี้มันคืออะไร

หวังว่ามันคงยังจะไม่สาย...เพราะการเรียนแบบเทอ เป็นอาชีพแบบเทอ...
ใครๆก้ออยากเข้าหากันทั้งนั้น
สาวๆสวยๆๆทั้งหลาย  เทอก็มีสิทธ์ที่จะเลือก...

แต่ถ้าจะให้ชั้นตัดสินใจวันนี้  ชั้นก็ไม่แน่จัยพอ  เพราะว่าชั้นอยากจะใช้ใจรู้สึกจริงๆ 
ไม่อยากตัดสินใจเพราะสิ่งภายนอกของเทอ

เอาเป็นว่าอนาคตจะเป็นยังไงไม่รุ้....รู้แต่ว่าขอบคุณเทอมากล่ะกาน
ที่อย่างน้อยก้ทำให้ชั้นมีช่วงเวลาที่ดีแบบนี้ในชีวิต
อย่างน้อยมันก้เป็นความทรงจำที่ดี
เป็นสิ่งที่พิเศษมากที่สุดเท่าที่เราเคยเจอเรยยย...

ในวันข้างหน้าเราคงต้องรียนรู้กันอีกเยอะ
ต่างคนก็ต่างกัน
แต่ถ้าเราจะศึกษากัน
เราก็ต้องยอมรับความต่างในกันและกันให้ได้เนอะ

สุดท้ายเรื่องราวจะออกมาเป็นแบบไหน
ก็สุดแท้แต่พรหมจะลิขิตแร้วกานน้าเจ้าคะ...เฮ้อ


     ps.ขอบคุณพ่อแม่ ที่ให้เราไปเที่ยวด้วยกานน้าคะ
        ขอบคุณเพื่อนและน้องทุกคนที่ให้กำลังใจกาน^^เชียร์กันสุดๆอ่ะ
        ขอบคุณเทอ...มากๆๆที่มาช่วยสร้างความทรงจำที่วิเศษให้ในทุกๆคืน
   

สุดท้ายขอบคุณทุกคนที่อุตส่าห์อ่านกันจนจบนะคะ^^

ps.2 วันนี้เทอโดนรวมตอนดึกอีกละ 
ขอให้โดนน้อยยยยยน้า ยิ่งมะสบายอยุ่ด้วย
เป็นห่วงมาก และก็คิดเถิงเหมือนกานนะ...อ้วน

คืนนี้ฝันหวานๆค่าทุกคนนนและก้รักกันให้มากนะคะ**

     Share

<< วันแรกกับDIของช้านนนน...ของขวัญวันเกิด...ล่วงหน้า >>

Posted on Tue 18 May 2010 23:54


 
Great common sense here. Wish I'd thuoght of that.
Krzysztof   
Mon 8 Jul 2013 18:26 [10]
 

That inhisgt would have saved us a lot of effort early on.
Beto   
Sun 7 Jul 2013 14:02 [9]
 

Whoever wrote this, you know how to make a good arlietc.
Duane   
Sun 7 Jul 2013 12:39 [8]
 

We could've done with that insihgt early on.
EunHye   
Fri 5 Jul 2013 18:00 [7]
 

The purchases I make are eniterly based on these articles.
Manisha   
Fri 5 Jul 2013 15:19 [6]
 

That's the best answer by far! Thanks for conirbtuting.
Ravi   
Fri 5 Jul 2013 6:38 [5]
 

You couldn't pay me to ignroe these posts!
Luizha   
Fri 5 Jul 2013 5:36 [4]
 

You got to push it-this essenital info that is!
Zeynep   
Fri 5 Jul 2013 5:10 [3]
 

You have shed a ray of susnhnie into the forum. Thanks!
Aboura   
Fri 5 Jul 2013 0:05 [2]
 

เม้นกานเยอะๆน้าคะ
ขอบคุณค่า
{nanja}   
Tue 18 May 2010 23:55 [1]


 

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh